Mascerade

IMasceradek ben koning’, beweert hij zelfverzekerd. Niemand trekt dat in twijfel, zodat hij drie goudstukken uit de bank krijgt. Wanneer zijn buurvrouw vervolgens bekent dat ze een heks is, wordt dat door iedereen stilzwijgend beaamt. Uit het gegniffel blijkt dat sommigen daar al een tijdje van overtuigd waren. De koning kijkt met lede ogen toe hoe zijn fortuin in het bezit van de heks komt. Wanneer de buur van de heks bekent dat hij de bisschop is, rijst er protest. Liefst twee anderen beweren dat zij de bisschop zijn. Zij laten in hun kaarten kijken, letterlijk. En tot grote consternatie blijkt de zelfverklaarde koning een ordinaire dief te zijn, en de man met bisschopsambities een regelrechte oplichter.

Is hij wel wie hij zegt te zijn?

In Mascarade krijgt iedere speler via een geheim gehouden personagekaart een rol waaraan een eigenschap is verbonden. Het doel daarbij is om je beginkapitaal van 6 goudstukken op te trekken tot 13.
De speler aan zet verklaart een bepaald personage te zijn. Dat hoeft niet eens overeen te komen met de kaart die hij voor zich heeft liggen. Zolang niemand de identiteit in twijfel trekt, mag de speler de eigenschap van dat personage uitvoeren zonder zich te verantwoorden. Pas wanneer iemand de bewering betwist en zelf zegt de persoon te zijn, zit het spel op de wagen. De personagekaarten van de betrokken spelers worden bekend gemaakt en de rechtmatige eigenaar strijkt de winst op. Wie een valse verklaring aflegde, betaalt een boete van 1 goudstuk.

In plaats van een ‘identiteitsverklaring’ kan een speler ook kiezen uit twee andere mogelijke acties. Hij mag zijn eigen kaart en die van een tegenspeler in de hand nemen en ze, onzichtbaar voor de anderen, al dan niet met elkaar wisselen. Hierdoor wordt het een raadsel wie welk personage heeft. Het is dan ook handig om af en toe de derde actiemogelijkheid te gebruiken: kijken welke kaart je eigenlijk zelf bezit.

Weet uiteindelijk iemand nog wie hij is?

Met wat geheugenwerk en een beetje kansberekening proberen spelers het spelverloop te beheersen. Toch is bluffen een even zinvolle manier om de winst binnen te halen. Op voorwaarde natuurlijk dat degene wiens personage je in jouw voordeel wil gebruiken, door het spelverloop in de war is gebracht. Maar het zijn niet enkel de tactische kneepjes die het spelplezier uitmaken. De verwarring rond de personages en de verrassende wendingen spelen daarin een even grote rol.

  • Aantal: 2 – 13 spelers
  • Duur: 30 minuten
  • Leeftijd: vanaf 10 jaar
  • Auteur: Bruno Faidutti
  • Uitgever: Repos Production

Spel in Zicht

Mascarade is leuk met 4 of 5 spelers, en kan, met aangepaste regels, zelfs met 2 of 3 gespeeld worden. Naargelang het aantal spelers komen er meer personages – en dus meer afwisseling en tactische mogelijkheden - in het spel. Tegelijk wordt de uitdaging groter om nog enig overzicht te bewaren en te onthouden wie welk personage kan bezitten. Het spelplezier hangt daarbij in ruime mate samen met de mentaliteit waarmee men speelt.

Zijn de spelers bereid om hun beurt te benutten om verwarring te zaaien? Houdt men elkaar voldoende in de gaten om iemand tijdig een hak te zetten? Dan wordt het een tof blufspel dat vlot een halfuurtje plezier oplevert.

  • Spelmateriaal
    10
  • Tactiek
    6
  • Complexiteit
    4
  • Interactie
    10
Share.