Rahdo Runs Through: Spel in Zicht!

SRahdo Runs Through: Spel in Zicht!pecial guest op Zomerspel 2015 in Gent was Amerikaan Rahdo. Richard Ham, zoals hij in het echte leven heet, heeft een eigen YouTube-kanaal: ‘Rahdo Runs Through’. Al drie jaar gebruikt Rahdo zijn videokanaal om zijn kijkers letterlijk te tonen hoe een bepaald bordspel gespeeld moet worden. Dankzij zijn enthousiaste vertelstijl en grote hoeveelheid video’s, wordt hij momenteel beschouwd als één van de meest boeiende recensenten van het bordspelwereldje. Tijd dus voor een babbel!

Spel in Zicht: Hallo Richard, welkom in België! Vertel ons eens: weet je nog exact wanneer je de creatieve drang kreeg om video’s over bordspelletjes te maken?

Rahdo: “Oh, dus jullie gaan ervan uit dat ik zo’n drang heb? (lacht)  Eigenlijk is het erg simpel begonnen. Online deden enkele bordspelfanaten hun beklag over het feit dat nog niemand een goeie video had gemaakt rond het enkel in Europa verschenen bordspel ‘Helvetia’. Aangezien ik de Duitse versie van het spel in mijn bezit had, dacht ik: “Waarom doe ik het niet gewoon zelf?”. Ik nam de smartphone van mijn vrouw, zette het spel klaar en de rest is geschiedenis.”

SiZ: Zou je beginnende YouTubers achteraf gezien aanraden om zo impulsief te starten?

Rahdo: “Nee, absoluut niet! (lacht) De meeste van die vroege Rahdo-video’s zijn totaal onbekijkbaar. Sterker nog, zelfs mijn eigen echtgenote kan die filmpjes niet bekijken, omdat ze er letterlijk zeeziek van wordt. Zonder overboord te gaan, raad ik mensen toch aan om te investeren in een degelijke videocamera, een statief en één of twee microfoons.”

SiZ: Sinds enige tijd produceer je nu ook dezelfde video telkens in twee versies: één met de ‘handycam’ zoals gewoonlijk, en één met een statische camera. Kwam die beslissing op basis van feedback van de kijkers?

Rahdo: “Goh, ik moet bekennen dat ik eerder een ‘kwantiteit boven kwaliteit’-type ben! (lacht) Maar het is wel waar dat een zeker percentage van de kijkers moeite had met de video’s in eerste persoonsaanzicht. Zeker aangezien ik nogal beweeglijk ben. Het is niet zo dat ik noodzakelijk professioneler wou beginnen werken, alleszins. Wie mijn video’s kent, weet dat ik doorgaans lak heb aan speciale grafische effecten of professionele omkadering. Zelfs mijn intro is nog steeds dezelfde: ik die een bord omhoog houd met daarop ‘Rahdo Runs Through’!”

SiZ: We vroegen ons al af of er in de toekomst ook een grafisch knap uitgewerkte Rahdo-intro zou komen. Zeker nu bevriende collega’s als Joel Eddy van Drive Thru Review uitpakken met gelijkaardige filmpjes?

Rahdo: “Oh mensenlief, die intro van Joel is zo ‘awesome’! Ik ben er inderdaad best jaloers op. Maar weet je, ik heb ook al aanbiedingen gekregen van graphic designers om voor Rahdo Runs Through zo’n intro te maken. Het probleem is dat dat meteen ook mijn hele werkwijze zou veranderen. Een openingsfilmpje van die grootorde zou ervoor zorgen dat ik elke video zelf onder handen moet nemen om die intro erin te lassen. Dat zou heel wat tijd in beslag nemen. En ik verkies toch mijn directere manier van werken. Spel klaarzetten, videocamera en microfoon bij de hand, mijn ding doen en vervolgens de filmpjes online zetten. Er meer moeite in steken dan dat zou voor mij echt als een job aanvoelen. En dat zou de toon van de show ook enorm veranderen.”

Spel in Zicht: Je hebt een achtergrond in het produceren van videogames, maar nu mogen we je gerust een internetpersoonlijkheid noemen. In welke mate zijn de persoon Richard Ham en Rahdo verschillend van elkaar?

Rahdo: “Goeie vraag. Ik kan niet ontkennen dat Rahdo toch vooral een alter ego geworden is, mijn eigen personage. Als tiener was ik zo’n typische verlegen, introverte schoolganger. Tot ik op een dag ‘ontdekt’ werd door iemand uit een hogere klas. Die vond mij hilarisch en gaf me zelfs de hoofdrol in een schooltoneelstuk. Ik was doodsbang om zoiets te doen, maar het bleek een enorm succes en van de ene dag op de andere was ik, tja, populair op school. Nochtans ben ik nu nog steeds in het echte leven helemaal niet luid, praatziek of sociaal. Gek, hé?”

Siz: Dus de échte Richard is een stille, kalme man? Dat lijkt zo ongeloofwaardig!

Rahdo: “‘Stil’ zou ik mezelf niet noemen, want ik heb altijd een best luide stem gehad. En ook offline kan ik eindeloos doorkletsen, maar dan ‘word’ ik toch weer Rahdo. Ik zou dan zelfs gemakkelijk een antwoord van 30 minuten kunnen geven op een vraag van 5 seconden! (lacht) Maar dat zou geen al te interessant interview opleveren, denk ik zo.”

SiZ: Ondanks je luide, praatzieke personage, hebben we toch nog maar zelden een echt kritische of negatieve Rahdo gezien. Hoe komt dat?

Rahdo: “Eerlijk? Dat zit gewoon niet in mijn natuur. Nee, ik hoef er zelfs niet voor op mijn woorden te letten, ik weeg gewoon elk spel dat we aankopen of bespreken in de show voorzichtig af. Als mijn gevoel bij een spel niet onmiddellijk positief is, dan is het wellicht geen goeie match voor Rahdo Runs Through. Bovendien moet ik ook aan mijn echtgenote, Jen, denken. Wij wonen namelijk redelijk afgelegen nabij Malta en zij is letterlijk mijn spellenclub! (lacht) Mijn grootste angst zou zijn dat ik haar dusdanig overlaad met ‘slechte’ of negatief aanvoelende spellen, dat ze er de brui aan zou geven om de hobby nog met me te delen. Dat zou meteen het einde van Rahdo Runs Through zijn.”

SiZ: Hoe voorzichtig ben je dan met prototypes van spellen, en meer bepaald titels die nog op crowdfundingwebsite Kickstarter staan, maar die jij als één van de eerste ter wereld mag bespreken? Dan heb je toch zelden zekerheid over wat je op je bord zal krijgen?

Rahdo: “Klopt. Ik probeer erover te waken dat slechts één derde van de Rahdo video’s handelen over nog niet verschenen titels. Al wil ik er natuurlijk altijd graag vroeg bij zijn. Maar het is waar: in het geval van Kickstarter-projecten en dergelijke moet ik nog heel wat meer research doen.”

SiZ: Heb je soms niet het gevoel dat je je eigen persoonlijke favorieten dan nog zelden of nooit gespeeld krijgt? Aangezien je bijna de hele tijd bezig bent met het bestuderen van nieuwe spelregels?

Rahdo: “Dat probleem bestaat zeker. Zoals veel volgers van mijn videokanaal wel weten, ben ik een grote fan van Stefan Felds spelontwerpen. Maar zoals je zegt ben ik vanwege YouTube steeds met nieuwere titels bezig. Gemiddeld twee of drie nieuwe spellen per week! Dus hebben Jen en ik afgesproken om één dag per week te reserveren voor ongedwongen spelen. Dan kiezen we spellen die niets met het werk te maken hebben, en waar we zelf dol op zijn. Zo klinken we een beetje als een ouder koppel dat zichzelf moet verplichten om nog af en toe op date te gaan en dat is een afschuwelijk idee. Het is dan ook het enige aspect van Rahdo Runs Through waar ik echt moeite mee heb.”

SiZ: Nu we het toch over Stefan Feld hadden: welke van zijn spellen zijn nu echt jullie topfavorieten? Of welke spelen jullie het vaakst?

Rahdo: “Persoonlijk gaat er voor mij niks boven ‘Castles of Burgundy’ (‘Die Burgen Von Burgund’). Jen gaat het vaakst voor ‘Brugge’ en ook wel ‘Amerigo’.”

SiZ: Nu je in België bent, kunnen we inpikken op Felds spel Brugge. Ben je er zelf een even grote fan van als de meerderheid van je collega’s, en Jen?

Rahdo: “Ja hoor, het spel zit mechanisch gewoon perfect in mekaar. Alleen met die laatste ronde heb ik een probleem, omdat het ons vaak overkomt dat één van ons dé perfecte kaart in zijn of haar schoot geworpen krijgt die veel punten waard is. In heel wat gevallen kan dat het verschil tussen winnen of verliezen zijn, hoe goed of slecht je ook gespeeld hebt in de rest van het spel.”

SiZ: Hier op Zomerspel kreeg je de vraag om het gloednieuwe spelletjes ‘In De Voetsporen van Marco Polo’ aan te leren aan enkele bezoekers, en het spel met hen samen te spelen. Hoe viel dat mee?

Rahdo: “Daar was ik aanvankelijk wat onzeker voor, want ik had ‘Marco Polo’ tot voor kort nog niet gespeeld! Ik heb het gelukkig thuis nog even kunnen oefenen, en ik had al vrij snel door dat er geen reden was om te panikeren. Het is een zeer gestroomlijnd spel dat een stuk complexer oogt dan het eigenlijk is. Gelukkig maar, want ik wou mijn medespelers niet teleurstellen. Ze hadden namelijk zoveel tijd gestoken in het maken van prachtige videofilmpjes. Er was een wedstrijd waarbij de makers van de beste filmpjes mijn medespelers zouden worden. Marco Polo is dan ook typisch het soort spel dat ik graag mensen aanleer: weinig complexiteit, maar veel afwisseling!”

SiZ: Noem eens een paar spellen die je dit jaar al speelde en die je van harte zou aanraden aan spelers die jouw smaak delen?

Rahdo: “Pfoe, dat is niet echt gemakkelijk, maar er schieten me er wel twee te binnen. Eentje is een nieuw spel van Queen Games genaamd ‘Queen’s Architect’. Jen en ik vielen bijna van onze stoel van verbazing over hoe leuk dit spel was. Nochtans werd het ontwikkeld door een debutant, maar alles klopt perfect. Daarnaast is er een ietwat vreemde keuze: ‘Thrash ‘n Roll’. Met zijn unieke thema, waarbij je de controle krijgt over trash en heavy metal bands hoop ik van harte dat hun Kickstarter project van de grond komt. Het prototype dat ik te spelen kreeg, blies me echt van mijn sokken! Mijn eerste keuze heeft een veel breder potentieel, maar spelers die echt op zoek zijn naar iets unieks moeten Thrash ‘n Roll zeker trachten op te pikken.”

SiZ: Hoe ga je om met contrasterende meningen? Je had bijvoorbeeld niets dan lof over het spel ‘Forge War’ (toen nog in prototype vorm), maar dat is ondertussen door bepaalde invloedrijke recensenten als ‘matig’ bestempeld. Neem je dan de tijd om je mening bij te stellen of om hun argumenten te proberen begrijpen?

Rahdo: “Ik weet welke recensenten je bedoelt en ze zitten volledig fout! (lacht)  Nee, eerlijk gezegd zie ik mezelf niet echt als een recensent. Maar ja, ik kijk naar zowat alle recensies die ik maar kan vinden. Niet om meningen te vergelijken, maar vooral omdat ik nu eenmaal een omnivoor ben en alles gezien en gelezen wil hebben. Dus ik heb geen enkel probleem met recensies die afwijken van mijn mening, het verandert echter niets aan mijn indrukken. Vergeet niet dat ik vaak, door de manier waarop de show werkt, slechts enkele dagen de tijd heb om een spel écht te leren kennen en te bespreken. Mijn ‘Final Thoughts’ moet je dan ook niet bekijken als een definitieve mening, maar wel als een indruk na een paar keer spelen. En zoals ik wel eens vaker zeg: wie ligt er wakker van mijn mening?”

SiZ: Komt het dan soms voor dan je achteraf toch van mening verandert, lang nadat je je Final Thoughts online hebt gezet? En voel je dan de drang om je kijkers te informeren over je bijgestelde opinie?

Rahdo: “Niet echt, al is het al wel een paar keer voorgevallen dat ik tijdens het draaien van de video nog niet helemaal zeker was wat ik over het spel in kwestie dacht. ‘Caverna’ is het beste voorbeeld. Tijdens het maken van de Runs Through was ik echt onder de indruk van het spel en heb ik meermaals gezegd dat het spel cool en slim gemaakt is. Maar de geest van Caverna’s voorganger ‘Agricola’ was altijd in de buurt. Eerst dacht ik nog dat Caverna Agricola zou kunnen vervangen in onze spellencollectie, maar na meerdere speelsessies drong het tot me door dat ik Agricola om verschillende redenen nog steeds een veel beter spel vond. Het viel me dan ook moeilijk dat jaar om Caverna al dan niet op te nemen in mijn Top Tien lijst van beste spellen.”

SiZ: Volgens ons ben je één van de weinige YouTubers die achteraf een Top Tien lijst nog zou aanpassen nadat je meer tijd met de spellen hebt doorgebracht.

Rahdo: “Klopt, klopt, want dat vind ik wel vrij belangrijk. Soms is een moment van reflectie nodig, en zeker bij bordspellen kan dat meerdere speelbeurten duren vooraleer je er helemaal uit bent. Maar er zijn ook mensen die daar erg ver in gaan. Soms gebeurt het dat ik aangesproken wordt door fervente spelers die me vertellen dat spel X na vijftig keer spelen toch niet zo geweldig is, en dat ze het ‘al’ gezien hebben. Ze vinden dan vaak de herspeelbaarheid van die spellen te laag. Dat vind ik dus waanzin! Moet je een spel écht meer dan vijftig keer gespeeld hebben om er een mening over te vormen? En heeft een spel dat je vijftig keer gespeeld hebt niet allang zijn aankoopprijs terugbetaald? Welke vorm van entertainment geeft je zoveel uren plezier voor het geld dat je in een bordspel steekt? Laat iemand die goed is in wiskunde maar eens een formule opstellen zodat we optimaal kunnen becijferen hoeveel je mag betalen voor een spel en hoe vaak je het dan moet spelen!” (lacht)

SiZ: Je bent zelf een fervente speler, dus rekenen mag dan toch geen probleem zijn, Richard?

Rahdo: “Oeps betrapt! Weet je, toen we kinderen waren ondervroeg mijn vader ons steeds met wiskundeproblemen, wanneer we alweer in een lange autorit vast zaten. Dit was in de tijden voor de draagbare DVD-spelers, nota bene. Al sinds die tijden weet ik dat ik, in tegenstelling tot mijn broer, nooit een rekenwonder zou gaan worden. Niet dat ik er niets van ken. Je moet een zekere voeling voor wiskunde hebben om in de videogameswereld mee te draaien. Maar het is zoals je zegt: als je het laagje verhaal en ontwerp eraf haalt, bestaan de meeste bordspellen uit interessante, wiskundige puzzels.”

SiZ: En wat ons opvalt is dat jij in je video’s telkens toch op zoek gaat naar het achtergrondverhaal van een spel. Je maakt er altijd een punt van om de regels van een spel te plaatsen binnen het fictieve universum waarin het spel plaatsvindt. Zoek je bewust naar die thematische elementen, of spatten die voor jou bijna letterlijk uit het regelboekje?

Rahdo: “Oh ja, absoluut, dat is mijn stokpaardje! Meestal slaag ik erin de thematische redenen achter bepaalde regels in één oogopslag te zien. Maar er zijn ook talloze voorbeelden van spelregels waarbij de uitgever bijna bewust de thematische achtergrond weggezogen heeft. Alsof het niet hoort om het onderwerp van je spel te mixen met de droge spelregels.”

SiZ: Gelukkige hebben we nog ‘Czech Games Edition’ en Vlaada Chvátil?

Rahdo: “Daar noem je een uitstekend voorbeeld van hoe het wel kan en moet. Die mannen slagen erin om elke pagina van hun regelboekje te vullen met weetjes en humor. De regels komen tot leven en op het einde weet je niet alleen wat je moet doen, maar ook hoe je ze moet doen én waarom. Aan de andere kant heb je spellen als Panamax, waarbij elke regel zo ontzettend logisch in mekaar past, maar waarbij men de handleiding bijna als een bijsluiter heeft ontwikkeld. Nog zo’n spel is ‘CO2‘, één van mijn favoriete, zwaardere spellen. Dat hele spel is gebaseerd op realistische, economische logica, maar je moet je echt door de handleiding heen worstelen omdat men die logica niet hanteert in het boekje. Dat ik CO2 desondanks hoog in het vaandel draag is veelzeggend over de kwaliteit van het spel. Doorgaans haak ik af als het regelboekje me niet meteen weet te begeesteren.”

SiZ: Bedankt voor dit interview, Richard! Hopelijk tot op een volgende spellenbeurs.

Share.