Spellentest – Nothing personal

Nothing personal

Nothing Personal is een gangster-maffiespel. En om dat thema in ere te houden, starten we met een bekentenis. Dit spel trok onze aandacht omwille van een zeer opvallende reden: één van de twee auteurs is een Amerikaanse collega genaamd Tom Vasel. Wellicht de meest bekend bordspellenrecensent ter wereld. Zijn inbreng zorgde ervoor dat er een heuse hype ontstond rond Nothing Personal. Maar omdat niet iedereen elke dag het internet afschuimt op zoek naar nieuws uit spellenland, trommelden we enkele onervaren gangsters op om dit pas verschenen spel uit te testen: Sara, Koen, een heel andere Sara en een veelspeler: Stefan. Aan hen om het juiste oordeel te vellen: blijkt Tom Vasels samenwerking met ontwerper Stephen Avery een schot in de roos, of verdient dit spel een enkele reis richting gevangenis?

Handig onderhandelen

Elke speler in Nothing Personal staat aan het hoofd van een maffiafamilie. En tracht tijdens het spel zoveel mogelijk ‘respect’ te verdienen. Dit respect verzamel je door kaarten uit te spelen waarmee je gangsters op het bord beïnvloedt. Heb je het meeste invloed op een bepaalde ‘goodfella’, dan controleer je dit personage en ontvang je aan het einde van elke beurt een hoeveelheid respect. Klinkt eenvoudig, maar Stefan verklapte als meest ervaren speler dat Nothing Personal niet op het bord, maar vooral in de hoofden van de deelnemers wordt gespeeld!

Klopt als een bus. Want Nothing Personal werkt het beste, wanneer iedereen actief met elkaar onderhandelt over… zowat alles! De spelregels bleven bewust eenvoudig, zodat spelers vrij zijn om het met elkaar op een akkoordje te gooien over het herverdelen van kaarten, invloedsfiches, geld,… Is iemand van plan jouw belangrijkste gangster te vermoorden, dan kan je proberen deze beslissing om te draaien door handenvol geld aan te bieden. Misschien kan je zelfs een nieuw doelwit voorstellen. En de actieve speler in de volgende ronde een wederdienst beloven. Om die belofte daarna zonder verpinken te verbreken. Niet vergeten: het is altijd ‘nothing personal’!

Omkopen met prachtig geld

Onze speelgroep leert de kneepjes van het maffiavak vrij snel kennen. Stefan en Koen richten hun pijlen aanvankelijk op de Capo, het hoofd van de maffiapiramide. Hij is de figuur die de grootste beloning (respectpunten én geld) oplevert voor de speler die hem controleert. Maar er dreigt wel gevaar bij het onvermijdelijke opbod tussen twee of meer spelers. Krijgt een personage te veel invloedfiches? Dan trekt hij de aandacht van de arm der wet. Of het nu gaat om de Capo of een laaggerankte loopjongen; de gangster wordt dan onverbiddelijk de gevangenis ingedraaid.

De manier om het spel te winnen is allesbehalve rechtlijnig. Niet alleen moet je vermijden de anderen (of de politie) tot vijand te maken, je moet bovendien goed overwegen welke gangster(s) je wil controleren. De juiste kaarten op het juiste moment afleggen, is maar een klein deel van je zorgen. Je moet bovendien regelmatig bluffen over je mogelijkheden. Wat iedereen aan tafel een prachtig idee vond, was de regel dat je, na een eerste aflegronde, kan kiezen om een ‘ante’ te plaatsen bij je volgende kaart. Een speler kan dan aankondigen een bepaalde invloedskaart te spelen, maar er bovendien een som van bijvoorbeeld 2$ bij betalen. Wil de eerstvolgende speler ook graag een kaart afleggen, dan moet hij of zij ook minstens 2$ uitgeven. En op elk moment kan de actieve speler deze ‘ante’, zoals in een spelletje poker, verhogen.

Klokkenluiders

Na ongeveer anderhalf uur spelen botste onze enthousiaste groep op een potentiële valstrik van Nothing Personal. Doordat alles onderhandelbaar is in dit spel van criminelen, dreigt het spel soms lang aan te slepen. Bepaalde vendetta’s worden gewroken, en over zowat elke actie kan lang gedebatteerd worden. En de klok tikt ongenadig verder. Geen spelletje dat je op een uurtje afrondt dus. Want naarmate het spel vorderden, werden de rivaliteit en de belangen steeds groter. Toen Stefan het vertrouwen van Koen met een erg belangrijke invloedskaart beschaamde, wist iedereen dat de wraak zoet zou zijn.

De andere kant van de medaille? Iedereen aan tafel beleefde een geweldige avond en heeft ontzettend veel gelachen. Nothing Personal mag dan niet de vlotte sfeer van Ca$h ‘n Gun$ of Bang! hebben, toch hebben Vasel en Avery een interessante formule voor een onderhandelingsspel bedacht. Bovendien helpt het enorm dat al het spelmateriaal in de omvangrijke doos van de allerhoogste kwaliteit is. Het beste maffiaspel ooit? Dat is wellicht een brug te ver, maar dat er in deze doos heel wat speelplezier schuilgaat, daar mag je zeker van zijn!

Spel in Zicht

Sara (de winnaar)
Het was de eerste keer dat ik het spel speelde, dus een echte strategie had ik niet. Ik kon vrij snel de rol van Capo bemachtigen (met bijhorende ring) en speelde die tactisch uit om mijn voorsprong te verzekeren. De andere spelers, vooral de mannen, konden het niet laten om elkaar steeds weer te verraden. Dus kon ik me profileren als 'betrouwbare' speler. Het onderhandelingselement maakt dit spel echt plezant!

Sara
Ik verwachtte aanvankelijk iets heel anders, want het maffiathema is niet helemaal mijn ding. Maar door de enorme interactie tussen de spelers, heb ik er enorm van genoten. Doordat iedereen deals sluit, voelt niemand zich geviseerd. Het spel ziet er ook een stuk ingewikkelder uit dan het uiteindelijk speelt. Top!

Koen
Met nog een extra ronde had dit spelletje heel anders gelopen. Dan had ik Stefan zijn verraad dubbel en dik terugbetaald. Maar uiteindelijk hebben we onszelf de das omgedaan en konden de twee dames door ons gebekvecht heel wat extra punten scoren. Dat neem ik er graag bij, want dit spel lost de verwachtingen van een levendige boel zeker in!

Stefan
Het is moeilijk te beoordelen hoeveel plezier we uit het spel haalden, en hoeveel plezier kwam uit de dynamische groep waarin we speelden. Zeker is dat wat er op het eerste gezicht als een saai spel uitzag, duidelijk garant stond voor een zeer interactieve en plezierige avond.
Het spel ziet er bloedmooi uit, is niet te zwaar en is voor zowat elk type speler genietbaar. Wellicht precies wat Tom Vasel in gedachten had.

Share.